22 stycznia 2013

Zaryzykuję

Tak jak każdy przykładny student powinnam teraz siedzieć z nosem w książkach i zakuwać. Po pierwsze na moich studiach przeczytałam tylko jedną książkę do egzaminu w ubiegłym roku, po drugie my uczymy się z notatek, a nie z książek. Na razie wszystkie egzaminy mam do przodu, powtarzam jednak NA RAZIE. We czwartek czeka mnie zaliczenie ćwiczeń z prawa, a za dwa tygodnie systemy polityczne egzamin. Studenciaki dwoją się i troją żeby tylko tą kolejną sesję zaliczyć na trzy, a ja swój tunel kopię w całkowicie innym kierunku. Uczę się dla jak najlepszych ocen, ale przyznaję, że takie nastawienie wyniszcza człowieka i zdziera wszystkie pozytywne emocje. Czuję się goła pod względem intelektualnym, na sobie czuję tylko te czwórki i piątki oraz jedną tróję z plusem, którą dziś zostałam uraczona. Z resztą- moja wina, takie głupoty popisałam, chociaż dużo się uczyłam. Czasem lepiej iść na egzamin z otwartym umysłem, a nie zawalonym teorią, która mało nie wysypuje się po drodze z głowy. Jestem w stresie, w poniedziałek poszłam zaliczać z trzęsącymi się rękami, bólem brzucha i głowy. Nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się coś takiego. Zawsze czułam pod mózgownicą przestrzeń, którą wypełniał pełen luz. Teraz przychodzę z jednego zaliczenia i zasiadam do nauki na następny, chociaż mam jeszcze kilka dni. Czuję się taka zaszczuta, to uczucie jest mi tak obce, że przysięgam- w piątek kiedy zdobędę przedostatni wpis do Indeksu- usiądę na łóżku i będę płakać. Nie ze szczęścia, ani nie ze smutku. Już mam w sobie milion złych emocji, a jeszcze ponad pół tygodnia zostało.

Sesja zaliczona przed sesją- to u nas typowe, wieczna nagonka, im szybciej tym lepiej. Doszło jeszcze do tego mnóstwo pracy z akcją komisji medialnej w której działam. Nasza akcja pokryła się idealnie z zaliczeniami. W piątek, jeśli przetrwam, obiecuję sobie trzy Desperadosy, czekoladę i imprezę w Archiwum. Impreza trochę z musu, bo komisja ją organizuje, a ja nie wiem czy mam ochotę na taką zabawę, ale wyjścia nie widzę. Pozostaje mi mieć nadzieję, że wytrzęsę cały stres, który we mnie siedzi.

Wierzycie w obecność bratniej duszy? Takie poczucie, że całkiem obcy człowiek jest stworzony żeby dzielić z wami życie? Taki przyjaciel, ale jednak nie nazwałabym tego aż tak dobitnie. Myślę, że bratnia dusza to coś dużo więcej niż tylko towarzysz codzienności. Dzięki niemu można przeżyć duchową odnowę. I tutaj wyjaśnienie tytułu (chociaż zazwyczaj są bez sensu- przyznaję się), zaryzykuję żeby poznać tą osobę. Zaryzykuję pomimo tego, że boję się co o mnie pomyśli, tego, że może się nie udać i w ogóle to nie ma okazji na nasze spotkanie. Boję się ludzi, nie lubię kiedy patrzą i myślą sobie bóg wie co. Nie lubię sobie tego wyobrażać. Ale potrzebuję zrealizować ten jeden jedyny cel.

Z dobrych wiadomości- dostałam się do Ofensywy- taki nieregularnik studencki. A zdjęcia z poprzedniego posta tak podobały się naczelnej, że zaproponowała mi opublikowanie moich fotoreportaży o Lublinie. Kolejny punkt odniesienie dla mojej pasji. Zdjęcia te zrobiłam jakiś rok temu prawie, pamiętam, że na wiosnę. Przez długi czas miałam ochotę sfotografować te piękne światła na Czechowie, gdzie mieszkałam w pierwszym semestrze. Zachwycały mnie wiadukty nocą, magia tego miejsca. Jak widać nic w przyrodzie nie ginie, zawsze coś się przydaje :)

Zawsze ze mną moi kochani The Wombats!


7 komentarzy:

  1. U nas też nagonka, stres do tego praca. Nie za ciekawy ten styczeń :) ale odbiję to sobie po sesji i to na pewno!

    OdpowiedzUsuń
  2. na umcs studiujesz tak? to piątka, u mnie na wydziale też sesja przed sesją, może to i lepiej, szybciej z głowy, chociaż to prawda - tej teorii to już po dziurki w nosie mam. ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Masz fajny blog. Będę tu częściej zaglàdać, a w wolenj chwili zaprazzam do mnie.

    OdpowiedzUsuń
  4. W takim razie powodzenia jutro na zaliczeniu ćwiczeń z prawa - dasz radę! I też uważam, że lepiej iść na egzamin z otwartym umysłem, niż z wykutymi na pamięć regułkami, lepiej logicznie myśleć, niż cytować słowo w słowo z książki. :) I gratuluję propozycji opublikowania Twoich fotoreportaży - to spore wyróżnienie!

    Powodzenia! :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Powodzenia :) !

    OdpowiedzUsuń
  6. sesja do przodu, został mi jeden egzamin, ale najgorszy! Moje życie ogranicza się do pracy i nauki, dresu i tak wyglądał prawie styczeń. :P a u Ciebie?

    OdpowiedzUsuń
  7. Moja sesja wygląda podobnie.. jak tylko się skończy w przyszłym tygodniu to chyba nawet nie będę miała siły skakać z radości..
    A co do bratnich dusz-to jedno z moich ulubionych zagadnień i jedna z moich życiowych fascynacji - poszukiwanie i znajdowanie swoich bratnich dusz, uwielbiam to uczucie, kiedy spotykam je na swojej drodze :) a potem są w moim życiu, jedne dłużej, drugie krócej, ale zawsze intensywnie :)
    pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń

O mnie

Moje zdjęcie
Od 7 lat pracuję w marketingu jako copywriter. Piszę teksty sprzedażowe (LP, bannery reklamowe, mailingi), wizerunkowe (PR), teksty pod SEO oraz prowadzę konta w social media. Zapraszam do współpracy: ada.koperwas@gmail.com

Wyświetlenia

Archiwum bloga

Translate my blog for yourself!